فیس بوک یکی از معرفترین شبکه های اجتماعی است که در میان ایرانیان و سایر مردم جهان در جایگاه ویژه ای قرار داره و این محبوبیت به دلیل امکانات فراوانیه که در اون قرار داده شده و این امکانات توسط شرکت ها و کمپانی های مختلف به تدریج تکمیل میشوند. ما اینجا قصد نداریم که در مورد فیس بوک بنویسیم چون دوستان فعال در زمینه IT کم ننوشتند. در اینجا قصد داریم که یک افزونه دوست داشتنی رو به شما معرفی کنیم که به شما امکان میده در فیس بوک خود برای دوستانتان پیام کوتاه بفرستید بدون اینکه پول بپردازید یا تحریم بشید! برای نصب این افزونه به این آدرس بروید و پس از اینکه این افزونه رو نصب کردین در قسمت پروفایلتون لوگوی 3jam رو میبینین روی Start a group text msg chat کلیک و سپس روی edit my mobile number کلیک کنید. در اینجا شماره ی تلفن همراه خود را وارد کنید، به عنوان مثال: *******98912+ .
حالا منتظر میمونین تا از طرف 3jam برای شما یه کد فعال سازی برسه، این ممکنه 2 تا 3 دقیقه طول بکشه. پس از اینکه کد تاییدیه رو وارد کردین میتونین به شماره دوستانتان در فیس بوک به تعداد نامحدود پیام کوتاه (البته به زبان انگلیسی) بفرستید. این پیام کوتاه در دفعات بعدی در کمتر از 15 ثانیه به دوست شما خواهد رسید
براي دانلود ترانه ها ،ابتدا راست كليك و سپس گزينه Save Target As را انتخاب كنيد
پسورد فایل : www.kamyabonline.com
براي دانلود ترانه ها ،ابتدا راست كليك و سپس گزينه Save Target As را انتخاب كنيد
بیا اینم یک عکس واسه بکگراند ویندوز
.jpg)
نظر یادتون نره هااااااااا
wellcome
با سلام امیدوارم از وبلاگ من خوشتون بیاد
تکواندو یک هنر رزمی کره ای و یکی از ورزشهای المپیکی است. این رشته دارای بیشترین تعداد ورزشکار درمیان هنرهای رزمی در سراسر دنیا ست.
کلمه تکواندو از سه بخش تشکیل می شود:
فنون تکواندو از ورزشهای سنتی تاریخ کره استخراج و پس از جنگ جهانی دوم با تلاش مستمر اساتید هنرهای رزمی کره جنوبی در قالب یک ورزش رزمی مدرن به دنیای هنرهای رزمی عرضه شده است.
اگرچه این ورزش تأثیراتی از کاراته پذیرفته و شباهتهایی نیز با برخی سبک های جنوبی کونگ فو در آن به چشم می خورد، اما استیل خاص این رشته دفاعی که متکی بر ضربات پا با حداکثر قدرت است و بر حفظ فاصله فیزیکی با دشمن و طراحی فنون برای دور کردن مهاجم تاکید دارد، آن را از تمام سبک های رزمی موجود متمایز می کند.
تاریخچه
قدمت این رشته به گواهی دیوارنگاره ها و نقاشی های به جا مانده در مقبره های «کاگجوچونگ» و «مویونگ چانگ» در کره شمالی (منچوری غربی) به 20 قرن پیش می رسد.- دریکی از این تصاویر مردی در حال اجرای یک فن دفاع با دست ترسیم شده که کاملا مشابه ضربه اول گول ماگی (دفاع بالا) در تکواندو است.- همین موجب شده تا تکواندو تاریخی کهن تر از سایر ورزشهای مرسوم در شرق آسیا مانند کاراته و کونگ فو داشته باشد.
شواهد قابل اعتمادی وجود دارد که شکل امروزین تکواندو از رشته های رزمی «سوباک» و «تکوان» که در دوران حکومت سلسله گوجوریو (37 ق.م تا 668 م) در شمال کره تمرین می شده، اقتباس شده است. در این دوران اهمیت زیادی به توانائیهای جنگی داده می شد و مسابقات منظمی برگزار می شد، شامل؛ رقص با شمشیر، تیراندازی، نبرد تن به تن، مبارزه ای که در آن دو نفر با شکستن یخ روی دریاچه وارد آب سرد شده وبه مبارزه می پرداختند.
در دوران پادشاهی سیلا (57 م تا 935 م) که بر بخش های جنوبی شبه جزیره کره حکم می راند نیز توجه خاصی معطوف هنرهای رزمی بود. در این حکومت سازمانی نظامی، آموزشی،اجتماعی به نام «هوارانگ دو» وجود داشت، آموزش انواع هنرهای رزمی به ویژه سوباک نیز از جمله فعالیت های این سازمان بود.
اگرچه در این دوران هوارانگ دو فنون گلاویزی و ضربات دست فراوانی را وارد سوباک کرد، اما پس از آن میل چندانی به تمرین این نوع فنون در کره وجود نداشت و این رشته به شکل اولیه آن که بر مبنای ضربه زدن و جلوگیری از نزدیک شدن دشمن استوار بود، ادامه یافت. تکنیک های گلاویزی سوباک که «یوسول» نامیده می شد، بعدها با ورود به ژاپن پایه گذار ورزش «جودو» شد.
تمرین هنرهای رزمی در زمان امپراتوری قدرتمند «کوریو» (935 تا 1392) نیز رواج زیادی داشت، در جشن های سالانه گوناگونی که در این سلسله بر گزار می شد، علاوه بر ورزشهای رزمی به مسابقات کشتی و چوگان نیز بهای زیادی داده می شد.
روی کار آمدن سلسله یی (1392 تا1910) که مبتنی بر تفکرات ایدئالیستی، رواج بودیسم و زدودن افکار کنفوسیوس از این کشور بود، کاهش نقش نظامیان در حکومت را نیز در پی داشت. این وضعیت اگرچه از رونق هنرهای رزمی کاست، اما تکامل این فنون تا هنگام اشغال کره توسط ژاپن در 1910 ادامه داشت.
در دوران حکومت استعماری ژاپن هنرهای رزمی بومی کره نیز مانند دیگر مظاهر فرهنگی این کشور با ممنوعیت مواجه شد، ژاپنی ها مدارس کاراته را در این کشور تاسیس و آموزش آن را جایگزین تکواندو کردند.
آموزش هنرهای رزمی کره ای در این دوران به طور مخفیانه در مناطق کوهستانی صعب العبور توسط گروه های کوچک ادامه داشت.
گزارش تصویری:بازدید سر زده رئیس جمهور از اردوی تیم ملی تکواندو
می خواهم بروس لی شوم
به علت طولانی بودن این پست اونو دو قسمت کردم که قسمت اولش را تو این پست می زارم و قسمت دومش رو تو پست بعدی میزارم قسمت اول "می خواهم بروس لی شوم " تلوزیون روشن است و اهل خانواده ، به خصوص بچه ها با شوق و ولع خاصی به آن نگاه می کنند نه تنها بچه ها حتی جوانها . فیلم " رزمی " است و هنر پیشه نقش اول ، با ضربات خود همه را تار و مار می کند و دیگر کسی توجه نمیکند که "یک ضربه کافی است " نه " پنج الی شش ضربه " به هر حال فیلم تمام می شود و بچه ها و حتی جوانها و چه بسا پدر خانواده و شاید دختر خانواده ، شبی را در خواب هنر پیشه شده و دشمن خود را از همسایه ، هم کلاسی ، بقال تا ... را در خواب لت و پار می کنند یک روز سپری می شود و در آغاز شب روز بعد ؛ بابا اسممو کاراته می نویسی ؟ باشگاه !؟ می خوای کاراته باز بشی بابا جون ؟ قوی شی ؟ آره بابا ! می خوام "بروس لی " شم ....... جملات و مکالمات فوق بنا بر سن فرزند ، تغییراتی خواهد داشت و شاید حتی جواب منفی باشد ( جواب پدر ) . معمولا آغاز زندگی در دوره ورزشی یک شخص نوجوان و کم سن و سال این گونه آغاز می شود . پس یک استاد وظیفه سنگینی را در قبال شاگرد یا به عبارتی هنر جویانش خواهد داشت یک آرزوی خالص " بروس لی" شدن ! همه از مسیر بالا جهت ورود به دنیای رزمی پیروی نمی کنند . هر شخصی البته اگر سن وی بالاتر باشد نظر و هدف های مربوط به خود را خواهد داشت . یک استاد باید توجه خاصی به روزهای اولیه و آغازین دوره ورزشی شاگردانش بخصوص نوجوانان داشته باشد . نه خیلی ملایم و نه خیلی سخت . حتی به نظر باید روز اول ، با هنر جو به صحبت بنشیند و هدف او را از آغاز هنر رزمی بداند . طبعا افرادی با سنین بالاتر نیز از این قاعده مستثنی نخواهند بود سوال کنند ، جواب بگیرند ، راهنمایی کند ، خط مشی بدهد ، از قوانین باشگاه بگوید بنا بر مقتضای سن از روح هنر های رزمی و فلسفه آنها بگوید . طوری با هنر جو صحبت کند که وی احساس کند باشگاه مکان مقدس و به عبارتی خانه جدید است و همچنین در همین جلسه اول و دوم روحیه هنر جو را شناسایی کند که این نکته بسیار مهمی است . پیشنهادی که میشود کرد این است که هر استاد ، اساس نامه و قوانینی را برای ساعت کلاس خود تنظیم کند و از آن یک برگ به هر هنرجو بدهد و او را توجیه نماید . ادامه دارد.
آسیبهای ورزشی
زلزله ، سیل ، تصادف ، ریزش یک دفعه یک ساختمان وسط شهر تهران ! و ده ها اتفاق طبیعی و غیر طبیعی دیگر و سپس مشاهده عکس العمل مسئولین مربوط و خود ما ، نشانگر این موضوع است که ظاهرا در کشور ما بی ارزش ترین و بی اهمیت ترین چیز جان انسانهاست ! در کشوری که به قولی از نظر رویدادهای طبیعی مثل زلزله و سیل و سوانح غیر طبیعی مثل تصادفات جاده ای دارای رتبه جهانی است ، واقعا مسئله آموزش تا چه حدی جدی گرفته شده است ؟ چرا در کشوری مانند آلمان یک دختر بچه 4.5 ساله در مهد کودک با آموزشهایی که دیده بود جان همکلاسی خود را نجات میدهد اما ما در ایران در خبرها بخوانیم دختر 18 ساله ای هنگام خوردن ترشی دچار اسداد مجرای تنفسی شده و جلوی چشمان خانواده بزرگ سالش جان می سپارد ؟!
غیر از این است که خود ما هم مقصریم ؟ در خانه چند نفر از ما جعبه کمک های اولیه پیدا میشود ؟ و تازه اگر هم هست ، چند نفر از ما میتوانیم از آن درست استفاده کنیم ؟ و قتی به یک کلاس رزمی رفته و ثبت نام میکنیم ، چند نفر از ما به لوازم و تجهیزات ایمنی به عنوان اصلی ترین لوازم و چند نفر از ما به عنوان لوازمی غیر ضروری و خرج تراش نگاه می کنیم ؟
چند نفر از ما استفاده از این لوازم را ضروری و اصلا هدف از ورزش را ضروری و چند نفر از ما استفاده از این وسایل را سوسول بازی تلقی میکنیم ؟
به هر حال با وضعیت نه چندان مطلوب باشگاه ها رزمی و روشهای آموزش غلط پاره ای از مر بیان احتمال بروز سانحه و آسیب دیدگی در باشگاه های رزمی بالاست . رفع پاره ای از این مشکلات مربوط به مسئولین امر میباشد اما بخش زیادی هم به خود ما بر میگردد .
منتظر نظرات کارشناسانه شما اساتید هستم .
این وبلاگ تقدیم به همه دوستداران تکواندو وورزش های رزمی
